متی دی انجیل
باب ۲۱
۱۱۔ تے جداُہ یروشلیم دے نیڑے اپڑے تے بیت فگے وِچ زتیوناں دے پہاڑ کول آئےتد یِسُوع دوں(۲) شاگرداں نُوں گھلیا۔ تے اُہناں نُوں اکھیا۔
۲۲۔ تُسِیں سامنے والے پنڈ وچ جاؤ۔ تے وڑدیاں سار تُہانُوں اِک کھوتی بدھی ہوئی مِلیگی تے بچہ اُہدے نال۔ اُہنُوں کھلو لکے میرے کول لے آؤ۔
۳۳۔ تے جے کوئی تُہانُوں کجھ آکھے تاں آکھناں پئی خداوند نُوں اُہناں دی لوڑ ہےتے جھٹ اُہ اُہناں نُوں گھل دے گا۔
۴۴۔ اِہ ایس لئی ہویا پئی اُہ گل جہڑی نبی دی راہیں آکھی گئی سی پُوری ہووے۔
۵۵۔ ’’پئی صیون دی دھی نُوں آکھو۔ ویکھ تیرا بادشاہ غریبی نال کھوتی اُتے سگوں کھوتی دے بچے اُتے چڑھ کے تیرے کول آوندا ہے ‘‘۔
۶۶۔ سو شاگرداں جا کے جس طرح یِسُوع نے اُہناں نُوں حکم دِتّا سی اوسے طرح کیتا۔
۷۷۔ تے کھوتی تے بچے نُوں لے آنداتے اُہناں اپنے کپڑےاُہناں دے اُتّے پا دِتّے۔ تےاُہ اُہناں دے اُتّے چڑھ بیٹھا۔
۸۸۔ تے بھیڑ وچوں بُہتیاں اپنے کپڑے راہ وچ وچھائے تے ہورناں رُکھاں دیاں ٹہنیاں وَڈھ کے راہ وچ وچھا دیتاں۔
۹۹۔ تے بھیڑ جِہڑی اُہدےاگّے پچھے چلی جاندی سی اُچّی آواز نال آکھدی سی ’’ہوشعناداؤد دے بیٹے نُوں دِھن ہے اُہ جہڑا خُداوند دے ناں اُتےآؤندا ہے اَسماناں وچ ہو شعنا‘‘۔
۱۰۱۰۔ تے جاں اُہ یروشلیم وِچ وڑیا تاں سارا شہراِہ آکھ کے ہل گیا پئی اِہ کون ہے ؟
۱۱۱۱۔ تے بھیڑ آکھن لگی۔ اِہ اُہ نبی ہے یِسُوع گلیل دے ناصرۃ دا۔
۱۲۱۲۔ تے یِسُوع خُدا دی ہَیکل وِچ گیا تے ساریاں نُوں باہر کڈھ دِتّا جِہڑے ہیکل وِچ ونج بپار کردے سان تے صرافاں دے تختے تے کبوتر ویچن والیاں دیاں چونکیاں اُلٹا سُٹّیاں۔
۱۳۱۳۔ تے اُہناں نُوں آکھن لگا پئی لکھیا ہویا ہے’’ میرا گھر دُعا بندگی دا گھر اکھوا ئے گا ‘‘پر تُسِیں اُہنُوں ڈاکوآں دی کھوہ بناندے ہو۔
۱۴۱۴۔ تے ہیکل دےاندر اَنّھے تے گونگے اُہدے کول آئے تے اوس اُہناں نُوں ول کیتا۔
۱۵۱۵۔ پر جَد سردار کاہناں تے فقیہاں نے اُہناں اچرج کماں نُوں ڈِٹّھا جِہڑے اوس کیتے تے نالے ہیکل وِچ اُہناں مُنڈیاںُ نُوں جِہڑے اُچّی اُچّی آکھدے سان ’’داؤد دے بیٹے نُوں ہوشعنا‘‘۔ تد اُہناں نُوں غصہ چڑھیا۔
۱۶۱۶۔ تےاُہنُوں آکھیا تُوں سُننا ہیں پئی اِہ کیہ آکھدے نے ؟یِسُوع اُہناں نُوں آکھیا ہاں۔ تُساں کدی اِہ نہیں پڑھیا پئی ایانیاں تے دُدّھ پین والیاں دے مُنہوں تُوں وڈیائی پُوری کرائی۔
۱۷۱۷۔ تےاُہناں نُوں چھڈ کے اُہ شہروں باہر بیت عنّیانُوں گیا تے اوتھے رات رہیا۔
۱۸۱۸۔ تے سویرے شہرنُوں پرتدیاں ہویاں اُہنُوں بُھکھ لگی۔
۱۹۱۹۔ تے راہ دے کنڈ ھے اک پھگواڑے دا بُوٹا ویکھ کے اُہدے کول گیا تے اُہدے وچ بِناں پتّراں دے ہور کجھ نہ ملیا تے ُاہنُوں آکھیا ہُن تھوں لیکے تیرے اُتے کدی بھی پھل نہ ہووے تے اوسے ویلے پھگواڑے دا بوٹا سُک گیا۔
۲۰۲۰۔ تے شاگرداں نے ویکھ کے تے تعجب کر کے آکھیا۔ کیڈی چھیتی اُہ پھگواڑے دا بُوٹا سُک گیا ؟تے یِسُوع اُہناں نُوں جواب دِتّا۔
۲۱۲۱۔ میں تُہانُوں سچ آکھناہاں پئی جے کر یقین کروتے شک نہ کرو تاں تُسِیں نِرااِ ہوہی نہ کروگےجس طرح پھگواڑے دے بُوٹے نال ہویا۔ پرجے ایس پہاڑ نُوں بھی آکھو گے پئی اُٹھ تے سمندر وچ جاپو تاں ہوجائے گا۔
۲۲۲۲۔ تے سبھ کجھ جو تُسِیں یقین کر کے دعاوچ منگو گے سو تُہانُوں ملے گا۔
۲۳۲۳۔ تے جد اُہ ہیکل وِچ آیا تے تعلیم پیا دیندا سی تَد سردار کاہن تے قوم دے بزرگ اُہدے کول آئے تے آکھن لگے۔ تُوں کِہڑے خِیال نال اِہ کم کرنا ہیں ؟تے کِس اِہ اخیتار تینُوں دِتّا ہے۔
۲۴۲۴۔ یِسُوع اُہناں نُوں جواب دِتّا۔ میں بھی تُہاتھوں اِک گل پُچھناں ہاں جے تُسِیں اُہ مینُوں دسّوگے تاں میں بھی تُہانُوں دسّاں گا پئی کہڑے ِاخیتار نال اِہ کم کرنا ہاں۔
۲۵۲۵۔ یوحنا دا بپتسمہ کِتّھوں سی اَسمانُوں یا آدمیاں ولّوں ؟تے اُہناں اِہ آپو وِچ وِچار کیتی پئی جے اسیں آکھئے اَسمانُوں تد اُہ سانُوں آکھے گا۔ پھر تُساں اُہنُوں کیوں نہیں منیا ؟
۲۶۲۶۔ پر جے آکھئے۔ آدمِیاں ولّوں تاں لوکاں کولوں ڈرنے ہاں کیوں جو سبھے یُوحنّا نُوں نبی مندے نے۔
۲۷۲۷۔ تد اُہناں یِسُوع نُوں جواب دِتا اسیں نہیں جاندے۔ اوس بھی اہناں نُوں آکھیا میں بھی تُہانُوں نہیں دسدا پئی کِہڑے اِخیتار نال میں اِہ کم کرنا ہاں۔
۲۸۲۸۔ پر تُسِیں کیہ سمجھدے ہو ؟ کسے جنے دے دو پُترسان تے اوس وَڈّے کول آکے آکھیا پُتر جا کے اج انگور دے باغ وچ کم کر۔
۲۹۲۹۔ اوس جواب دِتّا میرا جی نہیں کردا پر مگروں پچھتا کے اُہ ٹُر گیا۔
۳۰۳۰۔ پھر دوجے کول آکے ایسے طرح آکھیا۔ اوس جواب دِتّا خداوند میں جانا ہاں۔ پرگیا نہیں۔
۳۱۳۱۔ اُہناں دوہاں وچوں کس پیؤ دی مرضی پُوری کیتی ؟اُہ آکھن لگے پہلے نے۔ یِسُوع اُہناں نُوں آکھیا۔ میں تُہانُوں سچ آکھنا ہاں پئی محصولے تے کنجریاں تُہاتھوں اگے خدا دی بادشاہی وچ جاندےنے۔
۳۲۳۲۔ کیوں جو یوحنا نیکی دی راہ تُہاڈے کول آیا تے تُساں اُہنُوں نہ منّیا پر محصُولیاں تے کنجریاں نے اُہنُوں مَنّ لیا۔ پر تُسِیں اہ ویکھ کے پچھوں بھی نہیں پچھتائے پئی اُہنُوں مَنّ لیندے۔
۳۳۳۳۔ اک ہور تمثیل سُنو۔ اک گھر دا مالک سی جس انگور دا باغ لایا۔ تے اُہدے چو پھیڑے واڑ دِتّی۔ تے مالِیاں دے ہتھ سونپ کےپر دیس ٹُر گیا۔
۳۴۳۴۔ جد پھل دی بہار نیڑے آئی اوس اپنے نوکراں نُوں مالیاں کول اُہدا پھل لین واسطے گھلیا۔
۳۵۳۵۔ تے مالیاں اُہدے نوکراں نُوں پھڑ کے کسے نُوں کٹیا۔ کسے نُوں وڈھیا تے کسے نُوں پتھر مارے۔
۳۶۳۶۔ پھیر اوس ہور نوکراں نون گھلیا جِہڑے اگلیاں نال ودھیرے سان تے اُہناں اُہناں نال بھی اوسے طرح کیتا۔
۳۷۳۷۔ پر اوڑک نُوں اوس نے اپنا پُتر اُہناں کول اِہ آکھ کے گھلیا پئی اُہ میرے پُتر دی تاں آدر کرن گے۔
۳۸۳۸۔ جد مالیاں نے بیٹے نُوں ڈِٹّھا تد آپو وچ آکھن لگے۔ وارث تے اِہو ہے۔ آؤ اِہنُوں مار سُٹئے تے اُہدی ورثہ سانبھ لئے۔
۳۹۳۹۔ تے اُہنُوں پھڑ کے انگور دے باغوں بنّے کڈھیا تے مار سُٹّیا۔
۴۰۴۰۔ سو جد باغ دا مالک آوئے گا اُہناں مالیاں نال اُہ کیہ کرئے گا۔
۴۱۴۱۔ اُہ اُہنُوں آکھن لگے اُہناں بُریاں دا بُری طرح ناس کرئے گا۔ تے انگور دا باغ ہورناں مالِیاں نُوں سونپے گا۔ جِہڑے ویلے سر اُہنُوں پھل پچاو ن گے۔
۴۲۴۲۔ یِسُوع اُہناں نُو ں آکھیا تُساں کِتاباں وچ کدی نہیں پڑھیا ’’پئی جِہڑے پتّھرنُوں راجاں نےنا پسند کیتا اُہوئی نُکرّ دا سِرا بنایا گیا‘‘؟ اِہ گل خداوند ولوں ہوئی تے ساڈی نظر وچ اَچرج ہے۔
۴۳۴۳۔ ایس لئی میں تُہانُوں آکھنا ہاں پئی خُدا دی بادشاہی تُہاتھوں کھُتی جائے گی۔ تے اِک قَوم نُوں بخشی جائے گی جہڑی اُہدا پھل لِیایا کرے۔
۴۴۴۴۔ تے جِہڑا کوئی ایس پتھر اُتّے ڈِگ پوے سو چُور چُور ہو جائے گا پر جِہدے اُتّے اُہ ڈِگّے اُہنُوں گھٹّے وانگوں اُڈادے گا۔
۴۵۴۵۔ تےجَد سردار کاہناں تے فریسیاں نے اُہدیاں اِہ تمثیلاں سُنیاں تد اُہناں نُوں معلوم ہویا پئی اُہ تاں ساڈی بابت پِیا آکھدا ہے۔
۴۶۴۶۔ تے جاں اُہ اُہنُوں پھڑنا چاہندے سان تاں لوکاں تھوں ڈرے کیوں جو اُہ اُہنُوں نبی جاندے سان۔